Wat wordt er bedoeld met de opmerking, je moet het een plekje geven?

Straat Weerbaarheidstrainer Jacky 8 mei 2026 0

Je moet het een plekje geven, een uitdrukking die je vaak hoort gebruiken als reparatiereflex op sociale gelegenheden, waar eigenlijk niemand wat echt aan heeft, integendeel zelfs. Ongetwijfeld goedbedoeld, maar je hebt er geen ene mallemoer aan! Nu niet en nooit niet! We hebben de neiging overal iets van te vinden. Hoezo moet je bijvoorbeeld het verlies van iemand of je verdriet of pijn een plekje geven… alsof je het ergens kunt neerzetten…? Plekjes geef je aan een auto, fiets, tafel, bankstel of een stoel… niet aan emoties en gevoel. Deze opmerking kan ook als een sloopkogel binnenkomen bij iemand die aan het rouwen is als ‘berg je verdriet maar op’. Alsof je je verdriet en gemis kunt loslaten, afsluiten, achter je kan laten, weg kan drukken of vergeten! Alsof het over gaat of weggestopt kan worden. Een absolute aanrader van dingen die je vooral beter niet tegen een dierbare in rouw kan zeggen. Iets een plekje gegeven is een “gezellige terloopse feesten en partij reactie” dat je een gebeurtenis op een goede manier moet verwerken, er vooral vanaf willen zijn, sociaal geaccepteerd reageren en klaar voor het volgende onderwerp.

Intussen kom ik zelf uit 1970 en heb alle varianten op dat ik iets een plekje had moet geven wel gehoord. Als ik over mij zelve spreek dan was had het overlijden van mijn vadertje een behoorlijke impact op mijn leven en een allesbepalend ongeluk, waardoor ik daarna als chronisch pijnpatient door het leven mag gaan:

Naar aanleiding van het overlijden van mijn vader:

“Heb je het al een plekje kunnen geven…?”;
“Gelukkig heb je je moeder/ vader/ broer/ andere kind nog”;
“Neem een huisdier, dan heb je wat afleiding”;
“Zit je daar nu nog steeds mee?”;
“Het is al weer best lang geleden, hè?”;
“Tsja, we gaan allemaal dood hè”;
“Je kan het maar beter zo snel mogelijk vergeten”;
“Tsja, het leven gaat door”;
“Tsja, zo gaan die dingen”;
“Moet je niet eens met iemand gaan praten?”;
“Je hebt zeker geen zin om steeds je verhaal te moeten vertellen?”;
“Het kan vriezen en het kan dooien”;
“Het leven gaat niet over rozen”;
“Soms zit het mee en soms zit het tegen”;
“Had je een goede band met hem?”;
“Was ie jong overleden?”;
“Had ie een goed leven gehad?”;
“Izi ziek overleden of was ie gezond toen ie stierf”;
“Je moet het gewoon accepteren”;
“Mijn oma waar ik nooit contact mee had is pas overleden en vond ik ook niet leuk”.

Naar aanleiding van mijn alles bepalende ongeluk waar ik daarna als chronisch pijnpatient door het leven mag gaan:

“Was dit verkeersongeluk jouw schuld?”;
“Was je ervoor verzekerd?”;
“Als het de schuld was van de ander, dan hoef jij iig niks te betalen”;
“Heb je degene die je heeft aangereden aangeklaagd, ik weet nog een goede schadeletseladvocaat?”;
“Je hebt toch wel flink geld gekregen, toch?”;
“Ik ken een vriend/familielid/collega/kennis die PRECIES hetzelfde heeft als jij en die gaat naar specialist X, ik zal je de contactgegevens geven?”;
“Ben je wel eens naar een X, Y of Z-specialist geweest? Wie weet kan die wat voor je betekenen”;
“Heb je wel eens gedacht aan alternatieve geneeskunde?”;
“Heb je wel eens gedacht aan behandeling in het buitenland?”;
“Heb je het al een plekje kunnen geven…?”;
“Je moet het gewoon accepteren”;
“Kan je alles weer?”;
“Ben je nu nog steeds bezig met revalideren?”;
“Zit je daar nu nog steeds mee?”;
“Het is al weer best lang geleden, hè?”;
“Tsja, het leven gaat door”;
“Tsja, zo gaan die dingen”;
“Moet je niet eens met iemand gaan praten?”;
“Je hebt zeker geen zin om steeds je verhaal te moeten vertellen?”;
“Het kan vriezen en het kan dooien”;
“Het leven gaat niet over rozen”;
“Soms zit het mee en soms zit het tegen”;

De meeste verschrikkelijke reacties kan je medemens verzinnen om je zogenaamd een goed gevoel te geven en zich compassioneel op te stellen naar je. Rouw, of verdriet, moet je helemaal geen ‘plekje geven’, zoals velen roepen. Het verdriet mag er zijn en het moet er zelfs zijn. Rouwen is een noodzakelijk proces. Onze samenleving is vooral gericht op oplossen. De termen loslaten, verwerken en een plekje geven zijn dan ook hierop gericht. Terwijl dat eigenlijk helemaal niet kan. Wat je kunt doen: accepteren dat er geen oplossing is en ook dat is een ongoing proces. Je kunt niet in 1 klein momentje van alles accepteren zonder dat het weer terugkomt. Er bestaat geen quick fix. Je zult er simpelweg mee moeten leren leven met het feit dat het is gebeurd. Dat kost tijd, energie en vaak een hoop tranen. De juiste woorden vinden voor dit onmetelijke verdriet is ook niet gemakkelijk. Een ieder van ons rouwt anders en heeft pijn op zijn of haar eigen manier. Als je niets nuttigs weet te zeggen, benoem dat dan maar gewoon of hou gewoon je mond.

Hoe kun je goed door een rouwproces heen komen? Is acceptatie een ongoing proces? Wat is reparatiereflex? Verdoen we onze tijd met overal wat van te vinden? Wat betekent rouwtherapie? Hoe kun je een pijnlijke situatie achter je laten? Wat betekent regressie in de psychologie? Wat doet een familieopstelling met je? Moet je alles geloven wat je denkt? Wat zijn onzichtbare littekens? Wat is de cirkel van invloed? Wat is trainen van uitzichtloosheid? Wat helpt mij om mijn gedachten los te laten? Wat is medische nazorg? Waarom is Yoga überhip en big business? We willen allemaal gelukkig zijn, maar waarom? Wat doet de combinatie zelfbeheersing en respect? Waarom kun je beter geen overhaaste conclusies trekken? Wat is oud zeer? Wat is en wie krijgen PTSS? Is er een relatie tussen pesten en zelfmoord? Wat is lijden in stilte? Welke nadelen heeft zelfmedelijden? Kun je een oorlogstrauma doorgeven? Kan langdurige boosheid je ziek maken? Waarom is hulp vragen zo moeilijk?