Leven leer je met vallen en opstaan, wordt altijd gezegd. De een lijkt dat beter af te gaan dan de ander. Mijn eigen vader zei altijd: “Wie veel valt, kan veel vertellen”. Dat inzicht heb ik altijd met mij mee gedragen. En als ik voor mezelf spreek, ben ik gelukkig vaak genoeg gevallen om veel te kunnen vertellen. Letterlijk en figuurlijk. Daardoor heb ik een hoop mogen leren en kennis mogen overdragen. Levenskunst is een praktische filosofie die handvatten geeft voor ons denken, voelen en doen in het hier en nu. Kortom: Levenskunst is de vormgeving van het eigen leven op basis van zorg voor jezelf. Net als levensvreugde voor een ieder anders is, geldt datzelfde voor zoiets als genieten. Maar dat geldt natuurlijk ook voor een zinvol leven leiden of innerlijke vrijheid. Dat doet ook iedereen anders en is voor een ieder anders. Levenskunst lijkt daarmee een open en onbepaald begrip. Door iedereen op een eigen manier in te vullen. Ook zie je in de praktijk door de eeuwen heen dat er altijd wel weer een behoefte is aan een nieuwe bestaansethiek. Als ik naar mezelf kijk dan ben ik een leerling des levens al vanaf 1970. Dankbaar voor hetgeen wat ik mee mag maken, wat er goed gaat, maar ook zeer zeker dankbaar voor alle leermomenten die ik mee mag maken. Er is zoveel in dit leven waarmee je je gelukkig kunt prijzen. Waarom moet je jezelf niet via andermans ogen beoordelen? Zijn vitaal en fit zijn hetzelfde? Zijn gezond en fit zijn hetzelfde? Wat doet levenshouding? Waarom zelfregie belangrijk? Waarom is zelfbeheersing belangrijk? Wat wordt bedoeld met zelfbehoud? Genieten van het leven. Hoe doe je dat? Neem ik genoeg tijd om te ontladen? We willen allemaal gelukkig zijn, maar waarom? Wat is veranderingsbereidheid? We zijn massaal op zoek naar zingeving, maar waarom? Waarom is angst voor de dood nutteloos?