Van fitte en actieve man naar chronisch pijnpatiënt: mijn allesbepalende pad

Van fitte en actieve man naar chronisch pijnpatiënt: mijn allesbepalende pad. Mijn eigen persoonlijke verhaal over een pijnlijk verkeersongeluk, wat heeft plaatsgevonden in 2022 (destijds 51 jaar) en welke vernietigende kracht dit heeft gehad op de rest van mijn leven. Hoe een heel klein en heel kort momentje je hele leven op zijn kop kan zetten en kan veranderen in een nachtmerrie. Leven met chronische pijn? Pijn is chronisch als je het langer dan 3 maanden hebt. Heb je chronische pijn, dan staat je lichaam lange tijd in de ‘alarmstand’. Lees hier hoe deze complexe aandoening zowel emotionele als fysieke oplossingen vereist en krijg meer inzichten over de impact die het heeft op het dagelijks leven.

MIJN SPORT / MIJN PASSIE:
Één van mijn favoriete sporten waar ik mijn passie in kan storten en waarvan ik kan zeggen dat ik daar best goed in ben, is het skeeleren, ook bekend als inline skating. Mijn skeelergedrag is gemiddeld zo’n 3.000 km per jaar en het liefst op mijn PowerSlides skates, 3x125mm wielen, wielhardheid 86A en keramische (all weather) lagers van HTB (High Technology Bearings). Dan heb ik het niet over gezellig skeeleren, maar over speedskating wat ik elke ochtend vanaf 0500h uur deed voordat ik ging werken. Je praat dan niet over gezellige skeelers uit de voordeelbak bij de supermarkt, maar over skeelers van zo’n 1.000 euries voor een paar. Ik ben in het bezit van 3 paar skeelers voor verschillende doeleinden. Een rondje Moordrecht of Gouderak of Waddinxveen over de fietspaden. Ook was ik regelmatig te vinden op Strand Nesselande te Rotterdam en nog een paar aantrekkelijke skeelervriendelijke plekken. Verder skeeler ik door weer en wind, door het donker, door gladheid, door sneeuw, door regen en door pekel. Mijn PR (Personal Record) was op dat moment 41 km per uur vanuit stilstand en nog steeds lerend. Laten we het netjes zeggen, ik was één met de materie.

DAG ÉÉN / HET BEGIN:
Voor mij begon dit drama op 22 augustus 2022. Ik ging samen skeeleren met mijn vechtsportleerling Thomas. Hij ging met mij mee fietsen op zijn mountainbike en ik zou daarnaast skeeleren. Ter hoogte van Skatepark De Sluis Gouda word ik al stil staand op mijn skeelers spontaan van achter geschept door een groep niet oplettende fietsers met hoge snelheid. De element of surprise was 100,00% en werd met een brute en krachtige klap gelift met een halve salto en kwam op mijn onderrug terecht op de grintachtige weg waardoor mijn onderrug open geschraapt werd. Mijn hoofd werd gelukkig beschermd door mijn handen door mijn vakkundigheid in de backward breakfall. Door dit val-geweld zat het gras, zand en grint zelfs in mijn onderbroek. Ik was in shock en 1 ding wist ik op dat moment zeker, ik voelde mijn onderlichaam niet meer en ben toen weggeraakt en had totaal geen idee meer van tijd, datum of plek.

BEELDVORMING:
Hierbij 2 foto’s die gemaakt zijn op deze dag, geeft een kleine indruk van 2 verschillende momenten. De komst van de ambulance en één van mijn eerste momenten op de SEH van het GHZ.

HET MOMENT:
Op het moment dat ik mijn ogen weer opende, was er een man die al zittend tegen mij aan het praten was. Een persoon die het zag gebeuren en bij mij is gaan zitten, wachtend op hulp. Twee van de groep aanrijders waren ook keurig netjes achter gebleven, waar ik geen weet van had. Heel netjes van deze personen, want ik had niet meer geweten wie zij waren, hoe zij eruit zagen of hoeveel het er waren. Mijn vrouw was ook daar, die was gebeld door mijn leerling en het ambulancepersoneel was inmiddels staande bij op locatie. Je ziet van alles en iedereen lijkt tegen je te praten, maar eigenlijk hoor je niks. Om je een beeld te vormen, het leek alsof we allen onder water waren. Vervolgens wordt je met spoed getransporteerd naar de SEH van het GZH Ziekenhuis te Gouda. Alle personen die mij hebben proberen te helpen, de moeite hebben genomen om voor mij te stoppen, hartelijk dank en my utmost respect.

OP DE SEH (SPOEDEISENDE EERSTE HULP):
Wat er allemaal op de SEH gebeurt is weet ik niet meer, maar een paar dingen staan mij echt op mijn netvlies. Die dingen die ik nog wel weet, is dat er iemand met zo’n hamertje op mijn knie aan het tikken was. Er was nagenoeg geen activiteit te bekennen in mijn benen. Hoe stressy zo’n moment ook is, op zo’n moment gaat er van alles door je heen, omdat je dit soort ongelukken wel vaker fout hebt zien aflopen. Doordat er geen activiteit in mijn benen was, werd ik op mijn buik gelegd en ging er een vinger met hygienehandschoentje in mijn achterste om activiteit te ontdekken en reactie uit te lokken van mijn lichaam. Hier precies hetzelfde verhaal. Op dat moment liep er een traantje over mijn wangen, omdat ik in de veronderstelling was, dat mijn leven vanaf dit moment er totaal anders ging uitzien. Je hebt al meer dan 20 jaar een eigen onderneming met je vrouw, je moet kunnen lopen, auto kunnen rijden, je sport, je bewegen en je algehele bewegingsvrijheid en mobiliteit in je leven. Dat flitst dan met een rotgang door je hoofd. Het zou tijdelijke shock zijn en binnen 3 maanden zou ik weer helemaal de oude zijn werd geroepen door de SEH artsen. Er zijn nog meer onderzoeken gedaan en vervolgens werden we naar huis gestuurd omdat zij netto niks meer konden doen op dat moment. Je voelde je ook een product van een Chinees afhaalloket, snel door het luik, in de tas en snel wegwezen naar buiten.

THUISHERSTEL:
Daar lig je dan op een matras in de huiskamer voor de duur van 1.5 maand. Dat is een mindjob! Geen werk, niet bewegen, geen sport of iets soortgelijks, waarvoor je op je benen moet gaan staan. 1.5 maand nagenoeg niet kunnen bewegen en dan te horen krijgen dat je na 3 maanden weer de oude bent, volgens de SEH artsen. Die zullen er toch wel verstand van hebben en zeer ruime praktijkervaringen? Totaal niet kunnen werken en gelukkig kon mijn lieve vrouw mijn werk op zich nemen voor deze periode. Mijn vrouw moest mij ook nog noodlottig helpen met het toiletteren… daar zit echt niemand op te wachten, maar wat moest dat moest gebeuren, leuk of niet! De volgende 1.5 maand op eigen kracht proberen iets te ondernemen zodat ik weer de sterke oude ik ging worden, maar dat was een utopie, niet realistisch en haalbaar, zo leek het en zo bleek het. Er kwam wel heel matig beweging in… en dan bereik je de 3 maanden… dat was toch het moment dat ik weer helemaal de oude ik zou moeten zijn volgens afgestudeerde en ervaren specialisten?

HERSTEL / DE MEDISCHE NAZORG / REVALIDATIE:
De namen van de revalidatiecentra en bijbehorende artsen en soorten en maten van behandelaars zal ik buiten spel laten. Wel zal ik benoemen welke behandelingen ik heb ondergaan. Ook kan ik erbij vertellen dat je eigen levenspartner op een bepaalde manier deze behandelingen mentaal ook ondergaat en daarbij taxi moet spelen, aanhoorder van medische updates en behandelinformatie en daarmee ook heel veel tijd moet investeren. Vergeet vooral niet je levenspartner te betrekken in al je beslommeringen, hoe beroert dit ook klinkt… neem dit van mij aan… je gaat een ander totaal leven leiden en je wordt als persoon toch weer een andere persoonlijkheid op bepaalde vlakken door al de ervaringen en indrukken die je mee maakt en processed.

Foto’s gemaakt op SEH;
Manuele therapie bij een therapeut;
Extra foto’s laten maken + PETSCAN van de middenrug op verzoek therapeut;
Consult van een Orthopeed;
Revalidatiecentrum (2 x per week intern voor de duur van 8 weken);
Natural healing (zoiets doe je uit pure wanhoop);
NeuroKinetische Therapie (zoiets doe je uit pure wanhoop);
Revalidatiecentrum 2;
Op advies van huisarts een scala aan allerlei soorten en maten van pijn & slaapmedicatie uitgeprobeerd (stel je maar eens voor… wat doe je al geen enkele van deze professionele medicamenten aanslaat, ook al doe je dosis op recept vertienvoudigen (dus dat!);
Fysiotherapie voor de duur van 12 weken;
Pijnpoli.

Specialisten en behandelaars wimpelden het aan het begin doorgaans weg als “te hoge spierspanning” en dat het vooral niet gaat om een vreselijk verkeersongeluk, maar om een val. Een val doe je van je keukentrapje en zo ben ik vooral behandeld en nog maar niet te spreken over de verzekering die ook in dit proces voor gaat komen. Daarna kwam het traject dat mijn pijn als een soort Fantoompijn werd neegezet en gekwalifeerd. Netter geformuleerd: Soms is het zenuwstelsel zó overbeschermend geworden dat het pijn blijft produceren, ook als het lichaam al lang hersteld is, wat ook bekend staat als sensitisatie. Dus… eigenlijk anders geformuleerd in minder mooie woorden… je bent een aansteller… een beetje dat! En zeker als je een verzekeringsmedewerker aan de lijn hebt die je te woord moet staan. “Ach, tsja, wat is nu een ongeluk???”, krijg je dan te horen van iemand door de telefoon die je nog nooit hebt gezien en geen idee heeft van jouw situatie en daar wel iets van “moet” vinden. Om je een beeld te geven, moet je je voorstellen dat we in het jaar 2026 zijn en dat is netto meer dan 4 jaren verder is en dan wordt je nog steeds 6 x per nacht wakker van de pijn… en dan te bedenken dat je dan in zo’n revalidatiecentrum serieus te horen krijgt, dat je binnen een jaar terug bent naar (zoals zij dit noemen) “terug naar high-impact”. Als je serieus terugkijkt naar waar die revalidatietrajecten vooral uit bestaan en zich op richten, is dat vooral werken aan je (ROM) Range of Motion. Toen ik weer redelijk op de been was heb ik een cursus “Core Conditioning Trainer” gedaan, om het zelf ook allemaal beter te begrijpen en het bijbehorende herstel. Uiteindelijk heb ik daar meer aan gehad, dan alle tientallen hooggeleerde professionals die een professionele en afgestudeerde ervaringsmening over mijn (chronische) restklachten hadden. Het complexe hieraan is dat dit in mijn geval niet het draagvlak is van mijn medische rest-en pijnklachten. Mijn ongemakken zijn door een verkeersongeluk ontstaan, maar dat was heel lastig te behappen voor de meeste behandelaars. Daarbij wil ik wel naar alle redelijkheid en billijkheid melden dat de laatste fysiotherapeut, waarbij ik pas eind 2025 onder behandeling kwam, de eerste persoon was, die zei: “Jacky, dit gaat nooit meer weg” en daar kan ik achteraf heel blij mee zijn. Daarmee zet je je mindset ook anders in. Daarvoor heb ik herhaaldelijk gehoord dat ik weer de oude zou worden of de populaire uitspraak “Terug naar high-impact” zou gaan. Dan wordt je voorgeschoteld dat je 100,00% hersteld…

WACHTTIJDEN:
Als ik bijvoorbeeld terugkijk naar de wachttijd voor mijn eerste revalidatiecentrumtraject, dan was dit netto 6 maanden voor mijn intakegesprek en nog niet eens voor de behandelingen. Wachten is een groot gedeelte in dit revalidatietraject… ook dat is wat het is en daar zul je het mee moeten doen. Netjes anders gezegd en geschreven… ik ben regelmatig van een koude kermis thuisgekomen en dan druk ik mezelf nog heel licht uit. Wachten… tot daaraan toe, maar herhaaldelijk die teleurstellingen achteraf… ook weer een mindjob!

DE VERZEKERING:
Ik ga dit ook netjes opschrijven, maar als ik terugkijk naar de gesprekken die ik heb gehad met de verzekering. Iedereen om je heen roept keihard met alle goede bedoelingen dat je er een schadeletseladvocaat op moet zetten, want dan krijg je bakken met geld (lees: het welbekende feesten en partijen praat-en-advies). Wat ik vooral heb ervaren met deze afwikkeling is dat de verzekering vooral specialist is in het iemand ridiculiseren en downplayen van jouw medische rest-en pijnklachten. Ze doen veel beroep op het afremmen van het proces in de hoop dat je afhaakt, want degene met de langste adem wint, want uitbetalen van ongemakken hebben zij eigenlijk niet zo’n zin in. Ik wilde gehoord worden, ik wilde heel graag mijn oude leven terug en dat zij snapten totaal niet dat ik getekent ben voor de rest van mijn leven met deze pijn en restklachten… maar zaken zijn zaken en daar horen emoties, inlevingsvermogen en begrip tonen vooral niet bij. Netter kon ik dit niet opschrijven…

WAT HEB IK ZELF GEPROBEERD:
Uit pure wanhoop ga je allemaal dingen proberen, omdat het allemaal veel te langzaam gaat in die medische molen. Wachten, wachten, wachten en nog veel meer wachten. Wel heel goed voor het testen van je geduld, maar ook testen van hoe je omgaat met herhaaldelijke uitgestelde teleurstelling. Dat zijn keiharde leermomenten in dit korte leven.

Forums op internet scannen omdat je ergens denkt: er zal toch op de wereld vast wel iemand zijn die exact hetzelfde heeft en dit ergens heeft gedeeld met een gigatip;
YouTube afgestruind naar haalbare, realistische, effectieve en functionele oefeningen die er toe doen inzake mijn klachten;
Cursus core conditioning trainer in Limburg (februari 2023)
Een BOSU-ball gekocht om zelfstandig & regelmatig mijn onderrug mee te trainen (augustus 2024);
Een Giant Backstretcher (AKA Rolastretcher) om zelfstandig & regelmatig mijn onderrug mee te trainen (november 2024);
Een Foam Rumble Roller om zelfstandig & regelmatig mijn onderrug mee te trainen;
Een infraroodlamp gekocht om de chronische pijnklachten mee te behandelen;
Een uur voor het slapen gaan CBD olie nemen in de hoop beter te kunnen slapen.

JE OMGEVING / REPARATIEREFLEX:
Van je omgeving moet je het hebben… realitycheck… ook daar kun je van een koude kermis thuiskomen en dan doel ik op dat je daar hele slechte adviezen kunt krijgen, die als draagvlak hebben dat ze goedbedoeld zijn. Er zitten goede tussen, maar dan zijn dan degenen die zelf vergelijkbare ellende hebben ondergaan en doorstaan. Intussen heb ik een lijstje van meer dan 50 adviezen van “echte goede specialisten” van een broer, tante, overbuurvrouw, die PRECIES hetzelfde had als ik en daarvan is genezen. Al meer dan 4 jaren zijn erkende en afgestudeerde specialisten met mij bezig geweest en binnen enkele seconden weet mijn gesprekspartner op dat moment wat ik heb en waar ik naartoe moet om te herstellen. Waarom ben ik niet gelijk naar die persoon gegaan??? Ik denk dat iedereen dit wel herkend, het goedbedoelde reparatiereflex. Ook wel het goedebedoelde feesten en partijen-advies van je omgeving genoemd.

Onderdeel van dit feesten-en-partijen consult tijdens een BBQ of soortgelijk is de welbekende tekst: “Je moet het gewoon accepteren“. Of de welbefaamde uitspraak in dezelfde lijn als variant: “Je moet het een plekje geven“. Kijk!!! Dat is nog eens een “goed” advies. Je moet het gewoon accepteren. Gewoon 1 x accepteren en de rest van je leven ben je klaar. Of is acceptatie een ongoing proces? Ik bemerk bij mezelf dat ik het ALLES in 1 x accepteren of het een plekje geven… dat dit niet werkt voor mij. Wat ik al schreef, de ene keer gaat het beter dan de andere keer en soms moet je wel 100 x op een dag accepteren dat je de rest van je leven pijnklachten zal blijven behouden en daarmee moet leren dealen. Minstens 6 x per nacht wakker wordt en er geen slaap of pijnmedicatie beschikbaar is die voor jouw situatie werkt. De goedbedoelde sociale feesten en partijen adviezen die ik daar krijg… ga ik niet eens delen… dan kom je echt op het niveau… “Mijn Cavia had ook ooit slaapproblemen en die…” dus dat! Wetende dat dit netto onderaan de streep goedbedoeld is.

Dan heb je altijd nog dit advies: “We leven in 2026 in een tijd van technologie en kennis, voor jouw situatie moet toch allang iets bedacht zijn, dan heb je waarschijnlijk zelf niet goed gezocht”. Dan is het in eens mijn eigen probleem geworden die ik zelf heb gecreerd, omdat ik kennelijk niet out-of-the-box wil denken en daarmee is het mijn eigen schuld. Ook onder het motto: goed bedoeld advies. Anders gezegd, het is mijn eigen schuld dat ik in deze situatie zit. Dan hebben we nog het advies “Heb je al in het buitenland gekeken, want daar is de medische wereld veel verder dan in Nederland”. Ik zeg dan ff bij mezelf “I rest my case”…

Maar ook vergelijkingen waar jij bij wordt betrokken. “Ik had toen ook mijn rug verdraaid en toen…” of “Toen ik die knieblessure had, toen had ik ook zo’n pijn…” Dus het feit dat jij 1.5 maand plat in de huiskamer lag op een matras, omdat je niet meer kon staan of lopen, met hulp bij het toiletteren wordt tijdens de feesten en partijen op goedebedoelde wijze vergeleken met ff je knie verdraaien, jeuk aan je onderrug waar je niet bij kunt & such & more. Omdat het sociaal goed bedoeld is het volledig geaccepteerd… maar ik denk er dan het mijne van…

Het mooie is altijd in dit verhaal. Al die goede adviezen komen altijd van personen die zelf geen medische ongemakken hebben, dit ook niet hebben meegemaakt, maar wel de 100,00% oplossing weten voor jouw specifieke situatie in 3 seconden, op een enkeling daargelaten. Dus ja, je houd je bek maar, want je hebt gewoon geen zin in deze tips en adviezen die wel werkten bij anderen en die naar zeggen en schrijven, PRECIES hetzelfde hadden als jij, alleen zijn zij genezen en hebben veel geld van de verzekering gekregen. Vergeet ook vooral niet dat chronisch pijnpatiënten geïsoleerd kunnen raken, gevangen in helse pijnen en onbegrip. De spreuk “It takes one, to know one” is echt wel een mooie uitdrukking mag ik nu wel zeggen…

ROUW / DE PIJN LEREN DRAGEN:
Erken het rouwproces zou mijn advies zijn. Niet leuk, maar wel realitisch! Het is volkomen normaal om boos, verdrietig of gefrustreerd te zijn. Geef jezelf de ruimte om te rouwen om het lichaam dat niet meer functioneert zoals voor je ongeluk. Daar heb ik even over gedaan om het van deze kant te kunnen bekijken, maar ook ik ben in staat geweest om de pijn te leren dragen. Zoals eerder gezegd en geschreven, de ene keer beter dan de andere keer.

DE DADERS:
Eigenlijk wil je de personen die je hebben aangereden vervloeken en haten, maar ook daar ben ik voorbij en daar schiet je ook totaal niks mee op. De daders zijn hele lieve personen, dank voor het blijven wachten, dank voor het medeleven en dank voor de nazorg. Zeer respectabel! Daarbij heb ik hen gevraagd om verder te gaan met hun leven en mij zo snel mogelijk te vergeten. Dat leek mij voor hen de beste route in plaats van die ellende te moeten aanzien. Het was niet met opzet en zij hebben ook recht op een gelukkig leven. Langdurige boosheid maakt je vooral nog zieker en dat moet je vooral niet willen. Daar krijg je weer opgekropte frustraties van en daar wordt ECHT niemand beter van.

DE NIEUWE JIJ / CHRONISCH PIJNPATIENT / DE REST VAN JE LEVEN:
Het verlies van je gezondheid, mobiliteit, in een medische molen zitten en de omslag van een fitte en actieve man naar een chronisch pijnpatiënt is een ingrijpend en vaak eenzaam proces. Als ik er een beeld bij mag geven, links of rechtsom, wel of niet accepteren of de pijn leren dragen… je blijft in gevecht met een onzichtbare aandoening, die niemand anders ziet dan jij en voor een groot deel je levenspartner. Naast de dagelijkse fysieke strijd brengt deze verandering een enorm rouwproces met zich mee: je neemt noodgedwongen afscheid van de toekomst die je voor ogen had, je werk, sport of sociale leven. De wereld gaat met of zonder jouw door zonder maar even af te remmen. Omdat pijn aan de buitenkant vaak onzichtbaar is, stuit je vaak op ongeloof, onbegrip of zoals eerder aangehaald goedbedoelde, maar uiterst pijnlijke tips en adviezen. Personen zoals ik hebben er niet voor gekozen om chronisch pijnpatiënt te worden. Omdat ik ook nog regelmatig sport krijg ik nog wel eens te horen dat ik door moet buffelen of door moet lopen of rennen en dat dit best nog wel kan. Iemand anders besluit ff in een paar seconden dat jij nog wel even doorkunt. Das bijvoorbeeld best wel een groot nadeel als iemand NIET weet wat jij hebt doorstaan en meegemaakt. Je wordt dan als een gelijke behandeld en beoordeeld… maar ja… moet je dan je zielige jankverhalen gaan rondbazuinen… je weerbaar opstellen, je grenzen aangeven & such & more… die keuze kun jij alleen maar maken… ook dit moet je op je eigen wijze meenemen in je eigen persoonlijke acceptatieproces en het proces van de pijn te leren dragen.

DE IMPACT OP JE LEVEN / JE VERDER LEVEN / DE REST VAN JE LEVEN:
De transitie van gezond persoon naar chronisch pijnpatiënt raakt alle vlakken van je bestaan. Wie ben je als je niet meer de sportieve of productieve persoon kunt zijn die je altijd was? Je sociale leven en de personen daarin gaan verder met leven, werken & such & more, terwijl jouw wereld noodgedwongen kleiner wordt. Terugkomende in eind 2026, met de geschatte revalidatietijd volgens de SEH artsen in 2022, was gesteld op 3 maanden. As we speak zitten zijn we een meervoudig veelvoud van revalidatietrajecten verder, bij een veelvoud van specialisten/behandelaars, in een veelvoud van allerlei soorten en maten van revalidatiecentra. Dan praten we netto onderaan de streep over een verkeersongeluk wat gebeurt is op 22 augustus 2022, waarin je na meer dan 4 jaren later nog steeds bezig bent met actief revalideren… het is een allesbepalende beproeving, het is omgaan met tegenslag en ongemak, het is een onomkeerbaar traject van keiharde leermomenten, het is het gevoel hebben dat je in je leven totaal verkeerd bezig bent, met totaal verkeerde dingen en als laatste zeg ik, het is grotendeels mentale en fysieke pijn leren dragen. Het doel verschuift hiermee van ‘vechten tegen de pijn’ naar ‘leren leven met de pijn’, hoe moeilijk dat op jouw leeftijd ook is. Als ik alle invullijsten van revalidatietrajecten voorbij heb mogen zien komen, dan wordt er ook aardig wat navraag gedaan hoe je in het leven staat en of je gevoelens hebt van depressiviteit. Daar kan ik achteraf wel meer een voorstelling bij maken. Ik zeg jullie open en eerlijk… ik ben opggroeid met een legercommandant als vader, een oorlogsveteraan met orde, tucht en discipline… we deden thuis aan iron mind & iron body conditioning met nasty hand-to-hand combat technieken… de mindset hierin is “Pijn is fijn en bloed moet“… bruut en hard… maar ook zoiets als… ik heb mijn werkende leven altijd wissel, nacht of weekenddiensten gedraaid… als ik dit alles bij elkaar niet had meegemaakt en had ervaren… dan weet ik niet waar ik mentaal en fysiek had gestaan, met al die chronische slaap & pijnproblemen die jarenlang zijn blijven aanhouden na mijn ongeluk. Pijn is een doodsteek voor bijna iedere voorwaartse actie(s).

FF SNEL TERUGKIJKEN OM BETER VOORUIT TE KUNNEN ZIEN:
Je zou het ook een fantastisch leermoment kunnen noemen. Wat mij uiteindelijk (achteraf) het meest gefrustreerd heeft… is dat je het eerste jaar van allerlei kanten en van allerlei soorten en maten van ervaren specialisten en behandelaars hoort… dat je vrij snel de oude jij weer bent. Je kunt je wellicht voorstellen dat dit bij mij voor verwachtingen en aannames zorgt… wat eigenlijk ook meteen een gevaar vormt. Doordat je hoort dat je vrij snel de oude wordt is er dus geen enkele reden tot zorgen, ondanks je helemaal kapot gaat, blijf je zonnestralen tellen in de storm. Tot het moment (jaren later dan) dat dit dus niet het geval blijkt te zijn… en daarbij… dat de rest-en pijnklachten zelfs tot aan het einde van je leven zullen blijven aanhouden. Dan wordt het vrij eenzaam om je heen aan medische support, geen licht meer aan het einde van de tunnel en dan is er vaak niemand thuis of je wordt belast met extreem lange wachttijden… dan moet je zelf gaan zeuren, mekkeren en leuren om actieve hulp. Daarbij stuit je tegen onbegrip en dan is er vaak niemand thuis. Als klap op de vuurpijl hoor je om je heen nog goedbedoelde adviezen dat je vooral “positief moet blijven” (toxic positivity) want dat echt zou helpen… dus als ik positief blijf? Dan veranderd de uitkomst dat ik toch strakkies weer de oude ben? Is dat het? In zulke gevallen kun je maar beter tot 100 leren tellen. Dit alles bij elkaar kan je behoorlijk mentaal nekken heb ik voor mij zelve in de afgelopen 4 jaren ervaren… dan verander je in ene van een gezonde jongeman, in een hoofdpijndossier voor de zelfde medische wereld… vanuit mijn ogen gezien best een heftige fysieke en mentale beproeving… die wat mij betreft wat minder had gemogen. Vanuit mijn ogen gezien, zien de specialisten je 10 minuten en wordt je heen gezonden, maar jij hebt ondertussen levenslang… & no one cares… je vooral niet gehoord voelen… een beetje het gevoel van “If the cash is there, we do not care”… en als je geen kanshebber op herstel, beland je in niemandsland.

HANDGREPEN VOOR EEN NIEUWE REALITEIT:
Tussentijdse realitycheck: artsen en specialisten vinden geen daadwerkelijke oorzaak. Soms is de oorzaak wel bekend, maar dan is er geen behandeling die de pijn kan wegnemen. Weet dat dit simpelweg zo kan zijn. Een beetje pijn op z’n tijd hoort erbij. Maar chronische pijn, dat is een ander verhaal. Zoals je inmiddels wel weet… als je chronische pijn hebt, kan je leven hier drastisch door veranderen. Ik begon mijn verhaal met de volgende teksten: Mijn eigen persoonlijke verhaal over een pijnlijk verkeersongeluk wat heeft plaatsgevonden in 2022 en welke vernietigende kracht dit heeft gehad op de rest van mijn leven. Hoe een heel klein en heel kort momentje je hele leven op zijn kop kan zetten en kan veranderen in een nachtmerrie. Na 3 maanden kon ik weer matig functioneren en zelf mijn werk doen, met veel pijn en moeite auto rijden, nog maar heel weinig tot niet sporten, maar bewegen. Na 4 jaar durf ik te zeggen dan ik zo’n 75 procent weer kan en daar blij mee ben. Ook gezien mijn leeftijd, is dit waarmee ik het mee moet doen. Voor de grap zeg ik wel eens: “Ik ben vast aan het oefenen voor bejaarde”. Kijk vooral niet achter de schermen, waarin ik kapot ga van de pijn en toch meedoe met allerlei leuke sportevents. Nog steeds kan ik melden dat ik gemiddeld 6 x per nacht wakker wordt van de pijn en mijn dagelijkse nachtrust vreselijk verstoord is en vooralsnog blijft. Trainingen ben ik grotendeels blijven geven en gaf vooral de beste uit de groep de leiding, zodat de trainingen met de gewenste kwaliteit konden blijven doorgaan. Daarbij draag ik tegenwoordig een apparaat die elektrische signalen brengt naar mijn onderrug als een soort “signaljammer” die de pijnsignalen verstoord, zodat ik niet de hele dag met pijn bezig ben. Pijn is onzichtbaar, maar de gevolgen zijn dat niet en dit verhaal is uit mijn leven gegrepen en hopelijk kan het bijdragen aan nieuwe inzichten of een andere of adaptieve mindset. Betrek je levenspartner is je verhaal, sluit diegene niet uit. Jullie zijn niet voor niets samen, for better & for worse. Wees of blijf niet boos, wees coachbaar, leer je nieuwe zelf kennen en train je veranderingsbereidheid, maar ook zeker je gevechtsbereidheid. Ik had ook niet gezegd dat dit gemakkelijk zou zijn, maar transformeer je woede en ergenissen in leermomenten en nieuwe inzichten.

Restklachten: wat doe je ermee? Kan langdurige boosheid je ziek maken? Wat betekent pijn leren dragen? Wat zijn de voordelen van tegenslag? Kan ik tegenslag overwinnen en mijn innerlijke krijger vinden? Hoe leer je omgaan met negatieve emoties? Hoe word je het negatieve stemmetje in je hoofd de baas? Hoe en wanneer weet je dat je iets uit je verleden hebt verwerkt? Waarom blijf ik het verleden zo vasthouden? Wat is pijn? Hoe ontstaat pijn? Hoe win je van pijn? Is pijn een emotie? Wat is iron mind conditioning? Wat is coping? Wat is pijn incasseren? Is acceptatie een ongoing proces? Wat is een chronische pijnpatiënt? Kun je van chronische pijnklachten moe worden? Wat is een hoge pijngrens? Wat is het verschil tussen pijn en een blessure? Wat betekent pijn met pijn bestrijden? Wat betekent je rug recht houden? Wat is door de pijn heen gaan? Wat is uitgestelde teleurstelling? Kun je je brein herprogrammeren? Kan het stoïcisme helpen voor een ultieme mindset? Wat betekent alles doet pijn? Wat is de relatie tussen angst, spanning en pijn? Wat is overspanning? Wat betekent als iets onder je huid kruipt? Wat is oud zeer? Zijn ontlading en ontspanning niet hetzelfde? Wat is ergens mee moeten dealen? Is schreeuwen goed voor je? Wat is mindset? Heb je invloed op je eigen mindset? Wat is een adaptieve mindset? Wat is het verschil tussen intentie en gedrag? Wat betekent “je bent wat je doet en niet wat je zegt dat je gaat doen”? Wat betekent sensitisatie? Ik heb last van te hoge spierspanning! En nu? Wat is een mentale reset? Welke nadelen heeft zelfmedelijden? Wat betekent mentale vorming? Kun je gevoelens meten? Wat betekent regressie in de psychologie? Wat zijn onzichtbare littekens? Moet je alles geloven wat je denkt? Hoe kun je een pijnlijke situatie achter je laten? Wat is zelfkastijding? Wat is een core conditioning trainer? Wat is een life skills training? Wat betekent lifespan? Wat betekent healthspan? Hoe kan ik mijn spieren ontspannen? Wat is ontspanning door inspanning? Wat is evidence based coachen? Waarom is zelfacceptatie zo moeilijk? Wat betekent jezelf zoeken? Wat betekent thuiskomen bij jezelf? Wanneer ben je de beste versie van jezelf? Hoe leer je van jezelf houden? Hoe kun jij jezelf opladen? Wat is zelfsabotage en waarom werk jij jezelf tegen? Wat betekent levend verlies? Wat betekent belastbaarheid? Wat is medische nazorg? Wat betekent sensitisatie? Je kent altijd wel personen die veel klagen. Waarom doen ze dat? Waarom chronisch klagen je zeker weten beschadigt? Wat betekent zelfreflectie? Wat is een multidisciplinair overleg? Wat betekent het om coachbaar te zijn? Wat is de cirkel van invloed? Wat wordt er bedoeld met de opmerking, je moet het een plekje geven? Wat betekent zonnestralen tellen in de storm? Wat is toxic positivity?